Interview met de heer Hartogs: ‘Voor iedereen is veiligheid van belang, zeker voor ouderen’

Interview met de heer Hartogs: ‘Voor iedereen is veiligheid van belang, zeker voor ouderen’

De wooncarrière van de heer Hartogs is heel divers. Van Rotterdam, naar Zoelen in de Betuwe en nu al weer 15 jaar in Utrecht.

Auteur Yvonne Witter

‘Ik ben in Rotterdam op een bovenhuis geboren . Daarna zijn we naar Tuindorp Vreewijk verhuisd. Ik woonde in een hoekhuis met een grote tuin. Er kwamen bij ons veel kinderen spelen. We keken uit op een park. Ik ben dus als een dorpskind opgegroeid. Mijn vader was naast zijn werk sociaal actief: hij zat in het bestuur van de vakbond en de ijsclub. Ik ben niet opgegroeid om in een flat te gaan wonen. Later was dat wel het geval. In deze wijk woonden wij  tussen 1971 en 1989 in een ‘experimentele flat’ met een gemeenschappelijke hal. Het was een soort centraal wonen. Het complex stond in de wijk bekend als de flats met open deuren. Als de deur maar  een klein stukje open stond, dan was er duidelijk  behoefte aan privacy. Mijn vrouw, Lily en ik gingen er na 18 jaar weg: naar Zoelen in de Betuwe .Waar we 15 jaar in een bungalow woonden.

Daarna zijn we teruggekeerd naar Utrecht. En daar wonen we nu alweer 15 jaar. Ik mis de tuin wel, met name de vrijheid : om de deur uit te stappen en op je eigen terrein te staan. We zijn verder heel tevreden hier.

Ik was actief in Zoelen. Was medeoprichter van de Stichting Welzijn Ouderen , zat in een cliënten-in een adviesraad,  was betrokken bij de regiovisie en het indicatieorgaan. Ik had er veel kennissen maar geen vrienden. Als je ouder wordt, sluit je niet zo snel vriendschappen meer. Lily heeft nog een managementbaan gehad in Tiel bij de Stichting Thuiszorg.  Toen zij stopte met werken besloten wij: we gaan terug naar Utrecht waar onze vrienden woonden. Toen deze flat op de hoek vrij kwam, hebben we ons huis in Zoelen te koop gezet. Het was makkelijk terugkomen hier. We kenden de huizen, we kenden de wijk en de stad. Lily moest in haar vorig werk plannen beoordelen voor seniorenwoningen en wist precies wat nodig was. Het was een bewuste keuze. Het is dichtbij voorzieningen, dichtbij winkels , gelijkvloers, te bereiken via de lift. En het openboer vervoer is voor de deur. Je kunt door een videosysteem zien wie er voor de deur staat. Het is officieel geen seniorenwoning maar het zou het kunnen zijn. Dit huis heeft vier kamers. We hebben allebei een werkkamer. Dat was ook wel een voorwaarde.

‘De woning is wat gedateerd. Het trappenhuis is heel ongezellig. De kelderboxen zijn niet geweldig. Ik speel mee met de staatsloterij. En als ik echt een groot bedrag win, dan kopen we weer een vrijstaand huis hier in de provincie maar dan wel met van tijd tot tijd een hovenier en een hulp in de huishouding.

Veiligheid

‘Voor iedereen is veiligheid van belang, zeker voor ouderen. Die video-installatie bij de voordeur is belangrijk. De bouw verschaft ook veiligheid: het complex ligt vlak aan de doorgaande weg waar veel politie patrouilleert. Ik voel me volkomen veilig hier. In de wijk zijn veel hangjongeren maar niet in deze buurt. Ik zeg hen trouwens gewoon gedag. We wilden per se niet in een seniorencomplex omdat het wel erg een monocultuur is. Als je hier ‘s ochtends kijkt op de parkeerplaats, zie je dat die voor de helft leeg is. De buren zijn naar hun werk. Een gemengde bewoning vinden wij plezierig.

‘We hebben nauwelijks contacten in dit complex. Wel met de buurman naast ons, maar hij is  helaas verhuisd. Hij komt nog wel eens eten. Er wonen nu Roemenen . We hebben hen hier uitgenodigd. Ze zijn braaf gekomen maar verder hebben we hen niet meer gezien. De dochter van vrienden woont een paar verdiepingen boven ons en dat is wel handig voor de post en de plantjes. Ik had ook niet verwacht om heel veel contacten te hebben in dit complex. Ik heb- bij het ouder worden-niet meer zoveel behoefte aan veel oppervlakkige contacten. Het hebben van een paar goede vrienden is voor mij voldoende.

Bereikbaarheid

Bij de keuze voor deze woning was de aanwezigheid van openbaar vervoer belangrijk. Utrecht is een stad met hoge parkeertarieven. Deze wijk is er nog van vrijgesteld. Als je met de auto naar de stad gaat, ben je veel parkeergeld kwijt. Maar Utrecht heeft een goed openbaar vervoer systeem. Er komen hier veel buslijnen langs. Hoe minder mobiel je wordt, hoe belangrijker openbaar vervoer is . Ik rijd zelf nog auto. En we hebben allebei een auto. Toen in Zoelen de bus verdween hebben we een tweede auto aangeschaft en dat is zo gebleven . Een bushalte op redelijke afstand, zo’n  150-200 meter is heel belangrijk. Ik loop tegenwoordig moeilijk.

‘Dit is een vrije vestiging woning. We vinden dat ons inkomen voldoende is dat we geen moment hebben geaarzeld ons voor vrije vestiging in te schrijven. We kozen voor huren . Ik beleg mijn geld liever dan het in een koopwoning te stoppen. Het gedoe dat een koopwoning met zich meebrengt hoefde voor ons niet meer. Huren is een stuk gemakzucht. Het nadeel van huren in een complex is dat je ook wel eens te maken hebt met medehuurders die zich niet helemaal gedragen zoals je zou willen. Maar ook bij koop kun je je buren niet altijd uitzoeken. Ik vind wel dat soms verhuurders selectiever zouden kunnen zijn bij het accepteren van nieuwe huurders. Ik weet nog wel dat bij ons eerste huurhuis - eind jaren zestig- een bestuurslid van de  corporatie op bezoek kwam om te kijken of we wel netjes woonden.

Comfort

‘Ik hecht nogal aan comfort, aan alle dingen die het leven aangenamer maken en vergemakkelijken. Dat kan een robot stofzuiger zijn, afstandsbedieningen, een centrale verwarming die ik kan regelen, een lift. Zeker nu ik niet zo best loop, pak ik sneller de auto. Vroeger aten we s ‘avonds met vrienden, nu lunchen we meestal met hen. Niet meer met grote groepen tegelijk maar met een kleiner gezelschap. We hebben met z’n achten een eet club ‘Octafel’  . Eerst kookten we beurtelings thuis maar nu tafelen we buiten de deur. Zo twee keer per jaar. 

Afwisseling en vertier

‘We trekken er eens per twee maanden op uit, op vakantie in het buitenland. En tussendoor gaan we in eigen land weg. Het fijne van weggaan is ook weer het thuiskomen.  Theater, tentoonstellingen, museumbezoek, muziekuitvoeringen.  ‘Je moet er een uitje door snijden’, zei een medewerker van mij eens. Je moet van het leven wat maken. Dat was ook wel een reden om naar Utrecht te verhuizen. De schouwburg in Tiel vonden wij wat te beperkt. Overdag werk je voor geld en ‘s avonds mag je wat voor de gemeenschap doen, zei mijn vader altijd. Zo ben ik opgevoed en opgegroeid. Mijn meeste functies heb ik inmiddels opgegeven. Ik ben alleen nog lid van het ouderenpanel van de NUZO (Netwerk Utrecht Zorg voor Ouderen) en - sinds kort - de Utrechtse Advies Commissie Ouderenbeleid.

Een van de redenen waarom ik actief ben in de ouderenzorg is ook een beetje eigen belang. Ik heb in de cliëntenraad van een verpleeghuis gezeten en hoop daardoor nooit zelf in een verpleeghuis te komen. Het moet wel mogelijk gemaakt worden om zo lang mogelijk thuis te wonen. Ik heb angsten dat dit niet zo is. Lily heeft in haar werk en in haar nevenactiviteiten gezien hoe de zorg is veranderd . Er zijn minder bedden en er is tegelijkertijd te weinig thuiszorg. En gemeenten beknibbelen op het budget. In een praatgroep van oude PvdA’ers komt dit regelmatig aan de orde.  Ik heb het idee dat ik zelf de weg zal weten hoe ik de nodige zorg kan krijgen als dat nodig is. Als het geld moet kosten, dan moet het maar. Denkende aan de opbrengst van de bungalow in Zoelen, hebben we ook de middelen.  Ik heb het idee dat ik, gezien de gunstige ligging, de winkels op rollatorafstand, in dit huis lang kan blijven wonen. Ik weet niet of de badkamer groot genoeg is voor zorg ‘aan het lijf’ . Ik heb altijd gepleit om de wijkverpleging bij de zorgverzekeraar te leggen en niet bij de gemeenten. Hun omgaan met de WMO heeft geleerd dat veel gemeenten hierop ten onrechte hebben beknibbeld. Bij de financiering van de Jeugdzorg gebeurt nu hetzelfde.

permalink

Naar het overzicht

Terug naar boven